درباره من
سیما هستم. نه یک کلمه بیشتر و نه یک کلمه کمتر. هرچند همیشه به پیشوندي از سوي خانواده یا پسوندی از سر صمیمیت و لطف مهمان شده ام اما در نهایت همان سیما باقی مانده ام. نمی دانم بیشتر دل شکسته ام یا دلم را شکسته اند اما میدانم که در اسارت زمان؛ از هر لحظه زخمی بر پیکر نحیف احساسم نشسته که به آسانی ترمیم پذیر نیست. می نویسم شاید آرامش در قالب واژها بر تن ظریف ذهن سایه ای هرچند گذرا بیفکند. خوشحالم که به من لطف دارید.
دیدگاهها
و چه از این خوش تر که نام مان را به معیت پسوندی گلانه یا جانانه خطاب کنند…
به حکم ادب سلام
و چه خوش گفتی از حسرت ، اما این نه تنها حسرت است بلکه به قول سهراب که می گوید پشت دریا شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است و من در پشت دریا ها شهری را دیده ام که انسان جز آرزو فرشته بودنش نیست که چه غروری مرا گرفته که انسانم
انسانم و اختیار دارم اما احساس هم دارم
انسانم و احساس دارم اما عقل هم دارم
انسانم و خدا دارم اما خودآ هم دارم
انسانم و انسانم بودنم آرزوست
انسانم و می بینم این رسم انسانیت نیست و نبوده و می بایست وعده انسانیت را در طلوع و غروب جمعه به انتظار بنشینم که پدران و پدران و پدرانی که می شناسمشان منتظر نشستند و آخر ندیدند انسان دردکشیده ای که به رشد درخوری رسیده باشد و این تازه اول ماجراست چرا که اگر به آن مقام برسد تازه می شود انسان
خسته ام … از همه چیز خسته ام … از انسانها ، انسانیت ، انسان بودن … از همه چیز خسته ام
من از او می خواهم :
آرام وباوقار
بر دوش جان سوار
در وصف مقام و کمال
صاحب به عرض وجود و فاتح ز طول مکان
او که هم باطنی حقیقی دارد و
هم ظاهری هویدا
درد وقتی میاد می خواد بگه برو خودتو درمان کن … یا میری خودتو درمان میکنی که ادامه بدی یا پشت گوش میندازی و نابود میشی
همان سيما بمان كه نغمه ات را از اينجا مي شنويم البته آهسته نغمه سركن تا مبادا محتسب عابد نما سر برسد و نغمه خوشت را خاموش كند
gastronome knows ; how can eat your ulcers…